This is default featured slide 1 title

KOMPOZYCJA PLECIONKI

Tkaniny jedwabne, wyrabiane w mau­retańskiej części Hiszpanii, by­ły chętnie używane na wy­tworne dworskie ubiory w chrześcijańskim królestwie hiszpańskim. Dla tych odbior­ców wprowadzono od XIII w. motywy heraldyczne, jak np. herby Kastylii (zamek z basz­tą) i prowincji Leon (lew sty­lizowany), ujęte

WŁAŚCIWY STYL DEKORACJI

Po rozcięciu pętelek sterczały na powierzchni prawie pionowo krótkie nitki jed* wabne, które nadawały barwie tkaniny głęboki ton i mieniące półtony w załamaniach. Przy wprowa­dzeniu dwóch wysokości pętelek aksamitu lub po­zostawieniu ich częściowo nie rozciętych otrzymy­wała tkanina dodatkowe efekty, którymi umiejęt­nie

W STARYCH INWENTARZACH

W zasadniczym układzie tkaniny powró­cił na wiele dziesiątków lat do tkactwa włoskiego schemat, używany już w XIV w., sieci owali za­ostrzonych, wypełnionych wielolistnym motywem chińskiego lotosu. We włoskiej przeróbce prastary motyw przybierał różne formy, które czasem przy­pominały pęknięty owoc granatu

WŁAŚCIWY DEKORACYJNY CHARAKTER

Właściwy dekoracyjny charakter motywów w aksamitach włoskich występuje najwcześniej na ubiorze Pandolfa Malatesty, klęczącego przed Ma­donną na obrazie Gentilego da Fabriano, malo­wanym około 1420 r. (muzeum Luwru), następnie zaś w szacie anioła grającego na organach w słynnym poliptyku van Eycków w

Z NIE ZWYKŁĄ DOKŁADNOŚCIĄ

Ponieważ nie było w średnio­wiecznym tkactwie wyraźnego podziału na tkaniny wyłącznie dekoracyjne i tylko przeznaczone na ubiory, liczne przykłady tych samych motywów spotkać można zarówno na ubiorach, jak i w tłach obrazów religijnych lub zapieckach tronów Madonny. U wszystkich niemal

OŚRODKI TKACKIE

Jakkolwiek oś­rodek tkacki, z jakiego tkanina pochodziła, nie jest znany, wiadomo ze źródeł histo­rycznych, że poszczególne cechy w miastach włoskich i senat wenecki walczyły w 2. poł. w. z producentami, którzy dla obniżenia kosztów dostarczali tkanin o mniejszej szero­kości lub gorzej

POD WZGLĘDEM KOMPOZYCJI

Pod względem kompozycji można rozróżnić w 2. poł. XV w. trzy grupy schematów w układzie i typie ornamentów. Pierwszą grupę tworzą tkaniny pokryte siecią zaostrzonych owali wypełnio­nych motywem. W drugiej, najliczniejszej grupie są tkaniny, w których motyw owali jest przerwany

W JEDNYM TONIE

W technice wykonania zbytkownych aksamitów . występuje często tło złote, na którym efektownie rozłożone są duże motywy, komponowane asymetrycznie lub z zachowaniem osi syme­trii. Używana najczęściej w ornamencie barwa malinowa ma, przez zastosowanie róż­nej wysokości aksamitu strzy­żonego i pętelkowego i

UBIORY HISZPAŃSKIE OD XIII DO KOŃCA XV WIEKU

Materiały ikonograficzne i wiadomości o lokalnych cechach mody hiszpańskiej w okresie średnio­wiecza czerpano w dawniejszych opracowaniach z podręczników kostiumologii, przede wszystkim z Ikonografii hiszpańskiej Carderery. W dziele tym, wydanym w latach 1855-1864, historyk hisz­pański przedstawił zarys oficjalnej mody hiszpańskiej na

REZULTATY NAUKOWE

W obszernej historii ubiorów z 1948 r. Millia Davenport zerwała z tym schematem i dała przy­kłady i ilustracje oparte na zabytkach malarstwa — szczególnie miniatur w rękopisach i malarstwa ściennego. Dla charakterystyki mody w XV w. (oprócz portretów) dużo szczegółów

ZABYTKOWE TKANINY

Zabytkowe tkaniny z XIII w. zostały prze­niesione do różnych muzealnych zbiorów hiszpańskich w Burgos, Toledo, Barcelonie i częściowo dostały się do kolekcji amerykańskich. Jedwabne tkaniny z XIII w. oraz znalezione w Las Huelgas ubiory wzbogaciły znacznie obraz średniowiecznych ubiorów dworskich

MALOWNICZE HISZPAŃSKIE UBIORY

Wspomniane prace Carmen Bernis rozszerzyły znacznie zakres wiadomości o barwnych i malow­niczych ubiorach hiszpańskich z wieku XIII—XV. W studiach dotyczących mody XV w. wskazała autorka zasięg i początek wczesnych wpływów hiszpańskich na modę ogólnoeuropejską, w daw­niejszych pracach łączony zwykle dopiero