ROLA PASA
Drugim gestem dość często powtarzanym jest zebranie opuszczoną dłonią fałdów płaszcza i sukni. Półkolisto bądź z wycinka koła skrojone płaszcze robią wrażenie lekkich, bez futrzanego podszycia, które dawano przy końcu stulecia do kobiecych — podobnych do męskich — okryć z
SŁUŻBA DWORSKA
Odzież kobieca i męska ludności wiejskiej była w XIV w., jak zawsze, spóźniona w stosunku do i ubiorów noszonych w miastach. Na początku stulecia przedstawiona na miniaturze rodzina chłop-ska ma proste, luźne ubiory; podobny krój do odzieży dorosłych mają ubiory
MODA PRZESADNIE WYDŁUŻONEGO OBUWIA MĘSKIEGO
Moda przesadnie wydłużonego obuwia męskiego i kobiecego znana z 2. poł. XIV w. utrzymywała się jeszcze na początku XV w. Również w podszytych skórzaną podeszwą chausses se- mełlees obowiązywało nadmierne wydłużenie przodów. Około 1415 r. nastąpił zwrot mody, przynoszący właściwie
W MĘSKICH STROJACH
Około 1430 r. występują we Francji w ubiorach męskich już wyłącznie wąskie pasy skórzane, utrzymane w różnych kolorach, okuwane na końcach klamrą z trzpieniem i dziurkami ujętymi metalem ; przy dłuższych pasach często robiono węzeł poza klamrą lub też długi
WŁOSY UPIĘTE WOKÓŁ SKRONI
W latach dwudziestych XV w. wysoki kołnierz robe wykładały kobiety na ramiona; moda ta utrzymała się prawie do lat trzydziestych. Na kołnierze największej szerokości, wykładane, dodawano na wierzch sztywny biały kołnierz, nieco mniejszy od kołnierza robe. Około 1430 r. zaczęły
W MODZIE DWORSKIEJ
Uszyta z pięknego jedwabiu, białego lub innej barwy, suknia spodnia była domowym ubiorem kobiecym noszonym bezpośrednio na koszuli. Spod długiej sukni wierzchniej, około XV w. ciągnącej się po posadzce, a na przodzie zbieranej i unoszonej, przy chodzeniu często widoczna była
DZIWACZNA FORMA HENNIN
Czepce kobiece około 1450 r. przybrały na wysokości, wałki dawnego szerokiego czepca były wąsko obok siebie zestawione . Podobny zarys miały i chusty, które po usztywnieniu układano na poduszkowych upięciach nad uszami lub na włosach odcze- sanych od czoła i
BARWNE, WZORZYSTE TKANINY
Suknie takie wykonane były z tkanin barwnych i wzorzystych, również z obszyciem futrzanym, lub obrzeżone ciemnym aksamitem; widać pod nimi inną suknię . Szerokie wycięcie zakrywano zawsze cienką lnianą chustką (collerette). Sznurowanie w tych sukniach było czasem na przodzie lub
ZAZNACZENIE W MALARSTWIE
We wcześniejszych zabytkach zestawienia barwnych szlaków są rozmieszczone na ubiorze w dość dużych odstępach. W zabytkach XIV w. trafiają się tkaniny w paski jednej barwy, ciemne na jasnym tle, ugrupowane po 3 lub więcej, czasem o różnej szerokości, lub między
ILOŚĆ ODCIENI
W średniowiecznych tkaninach wełnianych stosowano dość często motywy szachownicowe, kostkowe, którymi wypełniano podziały pasowe lub pokrywano całą szerokość tkaniny. Techniczna sprawność tkaczy pozwala im na wprowadzenie drobnych, nieregularnych w rysunku rzutów innej barwy, przypominających żyłkowanie i plamki marmuru (draps marbres) lub
NAJBARDZIEJ CENIONE TKANINY
Do najbardziej cenionych tkanin wełnianych należały od wczesnego okresu XII w. sukna z ośrodków tkackich Flandrii, z Gandawy, Bruges, Ypern i in. Miasta te rozpoczęły wcześnie produkować luksusowe sukna, przeznaczone na wywóz za granicę, z najlepszych gatunków wełny flamandzkiej i
USZLACHETNIANIE TKANIN
Po ukończeniu długiego cyklu zabiegów uszlachetniających tkaniny te były starannie mierzone (draps de muison) i opatrywane znakami kontroli stwierdzającej, czy zwinięte sztuki posiadają odpowiednią długość, szerokość i gęstość osnowy. Wysoka jakość sukna flandryjskiego, gwarantowana cechową i miejską kontrolą, stała się








