This is default featured slide 1 title

ROLA PASA

Drugim gestem dość często powtarzanym jest zebranie opuszczoną dłonią fałdów płaszcza i sukni. Półkolisto bądź z wycinka koła skrojone płaszcze robią wrażenie lekkich, bez futrzanego podszycia, które dawano przy końcu stulecia do kobiecych — podobnych do męskich — okryć z

SŁUŻBA DWORSKA

Odzież kobieca i męska ludności wiejskiej była w XIV w., jak zawsze, spóźniona w stosunku do i ubiorów noszonych w miastach. Na początku stulecia przedstawiona na miniaturze rodzina chłop-ska ma proste, luźne ubiory; podobny krój do odzieży dorosłych mają ubiory

MODA PRZESADNIE WYDŁUŻONEGO OBUWIA MĘSKIEGO

Moda przesadnie wydłużonego obuwia męskiego i kobiecego znana z 2. poł. XIV w. utrzy­mywała się jeszcze na początku XV w. Również w podszytych skórzaną podeszwą chausses se- mełlees obowiązywało nadmierne wydłużenie przodów. Około 1415 r. nastąpił zwrot mody, przy­noszący właściwie

W MĘSKICH STROJACH

Około 1430 r. występują we Francji w ubiorach męskich już wyłącznie wąskie pasy skórzane, utrzymane w różnych kolorach, okuwane na końcach klamrą z trzpieniem i dziurkami ujętymi metalem ; przy dłuższych pasach często robiono węzeł poza klamrą lub też długi

WŁOSY UPIĘTE WOKÓŁ SKRONI

W latach dwudziestych XV w. wysoki kołnierz robe wykładały kobiety na ramiona; moda ta utrzymała się prawie do lat trzydziestych. Na kołnierze największej szerokości, wykładane, dodawano na wierzch sztywny biały kołnierz, nieco mniejszy od kołnierza robe. Około 1430 r. zaczęły

W MODZIE DWORSKIEJ

Uszyta z pięknego jedwabiu, białego lub innej barwy, suknia spodnia była domowym ubiorem kobiecym noszonym bezpośrednio na koszuli. Spod długiej sukni wierzchniej, około XV w. ciągnącej się po posadzce, a na przodzie zbieranej i unoszonej, przy chodzeniu często widoczna była

DZIWACZNA FORMA HENNIN

Czepce kobiece około 1450 r. przybrały na wy­sokości, wałki dawnego szerokiego czepca były wąsko obok siebie zestawione . Podobny zarys mia­ły i chusty, które po usztywnieniu układano na podusz­kowych upięciach nad uszami lub na włosach odcze- sanych od czoła i

BARWNE, WZORZYSTE TKANINY

Suknie takie wykonane były z tkanin barwnych i wzorzystych, również z obszyciem futrzanym, lub obrzeżone ciemnym aksa­mitem; widać pod nimi inną suknię . Szerokie wycięcie zakrywano zawsze cienką lnianą chustką (collerette). Sznurowanie w tych sukniach było czasem na przodzie lub

ZAZNACZENIE W MALARSTWIE

We wcześniejszych zabytkach zestawienia barwnych szlaków są rozmieszczone na ubiorze w dość dużych odstępach. W zabytkach XIV w. trafiają się tkaniny w paski jednej barwy, ciemne na jasnym tle, ugrupowane po 3 lub więcej, czasem o różnej szerokości, lub między

ILOŚĆ ODCIENI

W średniowiecznych tkaninach wełnianych stosowano dość często motywy szachownicowe, kost­kowe, którymi wypełniano podziały pasowe lub pokrywano całą szerokość tkaniny. Techniczna sprawność tkaczy pozwala im na wprowadzenie drobnych, nieregularnych w rysunku rzutów innej barwy, przypominających żyłkowanie i plamki marmuru (draps marbres) lub

NAJBARDZIEJ CENIONE TKANINY

Do najbardziej cenionych tkanin wełnianych należały od wczesnego okresu XII w. sukna z ośrodków tkackich Flan­drii, z Gandawy, Bruges, Ypern i in. Miasta te rozpoczęły wcześnie produkować luksusowe sukna, przeznaczone na wywóz za granicę, z najlepszych gatunków wełny flamandzkiej i

USZLACHETNIANIE TKANIN

Po ukończeniu długiego cyklu za­biegów uszlachetniających tkaniny te były starannie mierzone (draps de muison) i opatrywane zna­kami kontroli stwierdzającej, czy zwinięte sztuki posiadają odpowiednią długość, szerokość i gęstość osnowy. Wysoka jakość sukna flandryjskiego, gwarantowana cechową i miejską kontrolą, stała się