Author Archives: Kaśka Wierzbicka

DOSKONALENIE TECHNIK TKACKICH

W przemyśle tkackim we Florencji, który istniał już w XIII w., nie ma aż do okre­su renesansu wzmianek o wyrobie tkanin wzorzystych. Dla wczesnego okresu tkactwa jedwabiu we Flo­rencji charakterystyczną tkaniną był tzw. zendad, o fakturze zbliżonej do lśniącej barwnej tafty.W

TRZYMANIE SIĘ DAWNYCH SCHEMATÓW

Konserwatywne trzymanie się dawnych schematów dekoracyjnych cechuje zwłaszcza wyroby Lukki, które przez cały XIII w., a nawet XIV, naśladowały wzory bizantyń­skie w dwubarwnych tkaninach jedwabnych, zwanych diasprum (.diasper), z motywami stylizowa­nych zwierząt, w których drobne szczegóły były przetykane złotem. Więcej

WZBOGACENIE ZASOBU MOTYWÓW

Znaczne wzbogacenie zasobu motywów w tkactwie włoskim przyniósł napływ kosztownych tka- mn chińskich po 1300 r. Włosi dokonywali zakupów surowego jedwabiu w północno-zachodnich prowincjach Persji i kontakty handlowe ułatwiły import tkanin chińskich, a zwłaszcza perskich, któ­re były naśladownictwem kompozycji i

PRODUKCJA TKANIN

Częsty był rów­nież sieciowy podział tkaniny, składający się z za­ostrzonych owali wypełnionych motywem lotosu. Te schematy kompozycji ornamentu, przyjęte w tkactwie perskim, miały również wpływ i na kompozycję mo­tywów dekoracyjnych w tkaninach włoskich. Rysownicy włoscy, przyjmując układ i motywy chińskie, szybko

FANTASTYCZNE MOTYWY

Świadczą o  tym protokoły, spisywane w 1343 r. we Florencji, po wydaniu zarządzeń przeciwzbytkowych. Opisy tkanin na sukniach kobiecych zawierają wzmian­ki o motywach papug, gołębi, niedź­wiedzi, liter, napisów, kwiatów róży, koron itp., które współcześnie wystę­pują na brokatach z Lukki i Wenecji.Fantastyczne

KOMPOZYCJA PLECIONKI

Tkaniny jedwabne, wyrabiane w mau­retańskiej części Hiszpanii, by­ły chętnie używane na wy­tworne dworskie ubiory w chrześcijańskim królestwie hiszpańskim. Dla tych odbior­ców wprowadzono od XIII w. motywy heraldyczne, jak np. herby Kastylii (zamek z basz­tą) i prowincji Leon (lew sty­lizowany), ujęte

WŁAŚCIWY STYL DEKORACJI

Po rozcięciu pętelek sterczały na powierzchni prawie pionowo krótkie nitki jed* wabne, które nadawały barwie tkaniny głęboki ton i mieniące półtony w załamaniach. Przy wprowa­dzeniu dwóch wysokości pętelek aksamitu lub po­zostawieniu ich częściowo nie rozciętych otrzymy­wała tkanina dodatkowe efekty, którymi umiejęt­nie

W STARYCH INWENTARZACH

W zasadniczym układzie tkaniny powró­cił na wiele dziesiątków lat do tkactwa włoskiego schemat, używany już w XIV w., sieci owali za­ostrzonych, wypełnionych wielolistnym motywem chińskiego lotosu. We włoskiej przeróbce prastary motyw przybierał różne formy, które czasem przy­pominały pęknięty owoc granatu

WŁAŚCIWY DEKORACYJNY CHARAKTER

Właściwy dekoracyjny charakter motywów w aksamitach włoskich występuje najwcześniej na ubiorze Pandolfa Malatesty, klęczącego przed Ma­donną na obrazie Gentilego da Fabriano, malo­wanym około 1420 r. (muzeum Luwru), następnie zaś w szacie anioła grającego na organach w słynnym poliptyku van Eycków w

Z NIE ZWYKŁĄ DOKŁADNOŚCIĄ

Ponieważ nie było w średnio­wiecznym tkactwie wyraźnego podziału na tkaniny wyłącznie dekoracyjne i tylko przeznaczone na ubiory, liczne przykłady tych samych motywów spotkać można zarówno na ubiorach, jak i w tłach obrazów religijnych lub zapieckach tronów Madonny. U wszystkich niemal

OŚRODKI TKACKIE

Jakkolwiek oś­rodek tkacki, z jakiego tkanina pochodziła, nie jest znany, wiadomo ze źródeł histo­rycznych, że poszczególne cechy w miastach włoskich i senat wenecki walczyły w 2. poł. w. z producentami, którzy dla obniżenia kosztów dostarczali tkanin o mniejszej szero­kości lub gorzej

POD WZGLĘDEM KOMPOZYCJI

Pod względem kompozycji można rozróżnić w 2. poł. XV w. trzy grupy schematów w układzie i typie ornamentów. Pierwszą grupę tworzą tkaniny pokryte siecią zaostrzonych owali wypełnio­nych motywem. W drugiej, najliczniejszej grupie są tkaniny, w których motyw owali jest przerwany