Author Archives: Kaśka Wierzbicka
DOSKONALENIE TECHNIK TKACKICH
W przemyśle tkackim we Florencji, który istniał już w XIII w., nie ma aż do okresu renesansu wzmianek o wyrobie tkanin wzorzystych. Dla wczesnego okresu tkactwa jedwabiu we Florencji charakterystyczną tkaniną był tzw. zendad, o fakturze zbliżonej do lśniącej barwnej tafty.W
TRZYMANIE SIĘ DAWNYCH SCHEMATÓW
Konserwatywne trzymanie się dawnych schematów dekoracyjnych cechuje zwłaszcza wyroby Lukki, które przez cały XIII w., a nawet XIV, naśladowały wzory bizantyńskie w dwubarwnych tkaninach jedwabnych, zwanych diasprum (.diasper), z motywami stylizowanych zwierząt, w których drobne szczegóły były przetykane złotem. Więcej
WZBOGACENIE ZASOBU MOTYWÓW
Znaczne wzbogacenie zasobu motywów w tkactwie włoskim przyniósł napływ kosztownych tka- mn chińskich po 1300 r. Włosi dokonywali zakupów surowego jedwabiu w północno-zachodnich prowincjach Persji i kontakty handlowe ułatwiły import tkanin chińskich, a zwłaszcza perskich, które były naśladownictwem kompozycji i
PRODUKCJA TKANIN
Częsty był również sieciowy podział tkaniny, składający się z zaostrzonych owali wypełnionych motywem lotosu. Te schematy kompozycji ornamentu, przyjęte w tkactwie perskim, miały również wpływ i na kompozycję motywów dekoracyjnych w tkaninach włoskich. Rysownicy włoscy, przyjmując układ i motywy chińskie, szybko
FANTASTYCZNE MOTYWY
Świadczą o tym protokoły, spisywane w 1343 r. we Florencji, po wydaniu zarządzeń przeciwzbytkowych. Opisy tkanin na sukniach kobiecych zawierają wzmianki o motywach papug, gołębi, niedźwiedzi, liter, napisów, kwiatów róży, koron itp., które współcześnie występują na brokatach z Lukki i Wenecji.Fantastyczne
KOMPOZYCJA PLECIONKI
Tkaniny jedwabne, wyrabiane w mauretańskiej części Hiszpanii, były chętnie używane na wytworne dworskie ubiory w chrześcijańskim królestwie hiszpańskim. Dla tych odbiorców wprowadzono od XIII w. motywy heraldyczne, jak np. herby Kastylii (zamek z basztą) i prowincji Leon (lew stylizowany), ujęte
WŁAŚCIWY STYL DEKORACJI
Po rozcięciu pętelek sterczały na powierzchni prawie pionowo krótkie nitki jed* wabne, które nadawały barwie tkaniny głęboki ton i mieniące półtony w załamaniach. Przy wprowadzeniu dwóch wysokości pętelek aksamitu lub pozostawieniu ich częściowo nie rozciętych otrzymywała tkanina dodatkowe efekty, którymi umiejętnie
W STARYCH INWENTARZACH
W zasadniczym układzie tkaniny powrócił na wiele dziesiątków lat do tkactwa włoskiego schemat, używany już w XIV w., sieci owali zaostrzonych, wypełnionych wielolistnym motywem chińskiego lotosu. We włoskiej przeróbce prastary motyw przybierał różne formy, które czasem przypominały pęknięty owoc granatu
WŁAŚCIWY DEKORACYJNY CHARAKTER
Właściwy dekoracyjny charakter motywów w aksamitach włoskich występuje najwcześniej na ubiorze Pandolfa Malatesty, klęczącego przed Madonną na obrazie Gentilego da Fabriano, malowanym około 1420 r. (muzeum Luwru), następnie zaś w szacie anioła grającego na organach w słynnym poliptyku van Eycków w
Z NIE ZWYKŁĄ DOKŁADNOŚCIĄ
Ponieważ nie było w średniowiecznym tkactwie wyraźnego podziału na tkaniny wyłącznie dekoracyjne i tylko przeznaczone na ubiory, liczne przykłady tych samych motywów spotkać można zarówno na ubiorach, jak i w tłach obrazów religijnych lub zapieckach tronów Madonny. U wszystkich niemal
OŚRODKI TKACKIE
Jakkolwiek ośrodek tkacki, z jakiego tkanina pochodziła, nie jest znany, wiadomo ze źródeł historycznych, że poszczególne cechy w miastach włoskich i senat wenecki walczyły w 2. poł. w. z producentami, którzy dla obniżenia kosztów dostarczali tkanin o mniejszej szerokości lub gorzej
POD WZGLĘDEM KOMPOZYCJI
Pod względem kompozycji można rozróżnić w 2. poł. XV w. trzy grupy schematów w układzie i typie ornamentów. Pierwszą grupę tworzą tkaniny pokryte siecią zaostrzonych owali wypełnionych motywem. W drugiej, najliczniejszej grupie są tkaniny, w których motyw owali jest przerwany






